Wspomnienie świętych męczenników Pawła Miki i Towarzyszy (6.02.2015)

DSC_8272Czy jesteś gotów na ścięcie?

Król Herod posłyszał o Jezusie, gdyż Jego imię nabrało rozgłosu, i mówił: Jan Chrzciciel powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze działają w Nim. Inni zaś mówili: To jest Eliasz; jeszcze inni utrzymywali, że to prorok, jak jeden z dawnych proroków. Herod, słysząc to, twierdził: To Jan, którego ściąć kazałem, zmartwychwstał. Ten bowiem Herod kazał pochwycić Jana i związanego trzymał w więzieniu, z powodu Herodiady, żony brata swego Filipa, którą wziął za żonę. Jan bowiem wypominał Herodowi: Nie wolno ci mieć żony twego brata. A Herodiada zawzięła się na niego i rada byłaby go zgładzić, lecz nie mogła. Herod bowiem czuł lęk przed Janem, znając go jako męża prawego i świętego, i brał go w obronę. Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a przecież chętnie go słuchał. Otóż chwila sposobna nadeszła, kiedy Herod w dzień swoich urodzin wyprawił ucztę swym dostojnikom, dowódcom wojskowym i osobom znakomitym w Galilei. córka tej Herodiady weszła i tańczyła, spodobała się Herodowi i współbiesiadnikom. Król rzekł do dziewczęcia: Proś mię, o co chcesz, a dam ci. Nawet jej przysiągł: Dam ci, o co tylko poprosisz, nawet połowę mojego królestwa. Ona wyszła i zapytała swą matkę: O co mam prosić? Ta odpowiedziała: O głowę Jana Chrzciciela. Natychmiast weszła z pośpiechem do króla i prosiła: Chcę, żebyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela. A król bardzo się zasmucił, ale przez wzgląd na przysięgę i biesiadników nie chciał jej odmówić. Zaraz też król posłał kata i polecił przynieść głowę jego. Ten poszedł, ściął go w więzieniu i przyniósł głowę jego na misie; dał ją dziewczęciu, a dziewczę dało swej matce. Uczniowie Jana, dowiedziawszy się o tym, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli je w grobie.
(Mk 6, 14-29)

Jan Chrzciciel doskonale wiedział, jaki czeka Go los. A wystarczyło tylko zrezygnować z prawdy. Przecież mógł się umówić z Herodem, że nie będzie Mu wypominał cudzołóstwa. Nawet obdarzyłby za to Jana pokaźnym majątkiem. Ale wtedy Jan przestałby być prorokiem, bo nie występowałby w imieniu prawdy. Umiłowania prawdy zabrakło natomiast władcy, który nie stanął w obronie Jana, ale ślepo spełnił widzimisię Herodiady. Podobnie może być ze mną: być prorokiem, to jedno. Drugie to bronić proroka nawet jeśli jest dla mnie niewygodny. Ale przecież liczy się tu i teraz. Szkoda tylko, że przyszłość trwa dłużej niż teraźniejszość.

Jesteś gotów teraz stracić, by kiedyś zyskać?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.